.

Ik rij naar huis
Ik kom net bij je vandaan
Over mijn wangen
Rolt langzaam een traan..

                                    -Jan Smit –

image

Ik probeer zo vaak ik kan naar het grafje van ons meisje te gaan.
Het liefst zou ik elke dag voor haar willen zorgen zoals ik ook voor de jongens zorg maar helaas. Dat mag niet zo zijn.
Het lot heeft anders bepaald

De eerste 2 jaren ging ik 4-5 keer per week,  nu sla ik weleens over. En ik merk dat ik me daar minder schuldig bij voel dan ik altijd dacht. Nu ga ik nog 1 of 2 keer in de week.
Ik kan er inmiddels aan voorbij rijden zonder dat ik perse de afslag moet nemen, wel blaas ik dan altijd even een kusje die kant op.

Ik heb er een soort van balans,  een soort van rust en vrede in gevonden. Voor zover je vrede kan hebben met het feit dat je dochter niet op de plek is waar ze hoort te zijn. Niet bij ons thuis, niet thuis bij haar broertjes Niet thuis in haar eigen bedje.
Misschien is het een vorm van acceptatie..

Helaas staat hier geen poppenwagen, hebben we geen barbies, en hangt er geen prinsessenjurk in de kast.
Jaloers ben ik op mensen die dat wel hebben. 
Wat had ik het graag willen mee maken. Samen tutten voor de spiegel,  haar een klein beetje make up op doen zoals ook mijn moeder dat af en toe deed bij mij.. Samen de mooiste sjieke schoentjes uitzoeken en dan wel met een klein hakje natuurlijk..
Natuurlijk zal het niet realistisch zijn om te denken dat ik nooit boos op haar zou zijn.. Maar ook dat had ik graag willen beleven.
Kon ze maar 1 keer mijn bloed onder mijn nagels vandaan halen,  dan nog zou ik dankbaar zijn.

Maar helaas, In plaats daarvan zoek ik nu samen met Arno de mooiste spulletjes voor op het grafje.
Haar grafje met de mooiste steen, want ze moet wel de mooiste van de “straat” zijn. Een mooie hart vormige glasplaat met haar eigen voetafdrukjes,  en de tekst die vaak voorkomt bij ons..

“Helaas niet bij elkaar maar wel voor altijd samen”

Het grafje, een plek waar ik overigens erg graag kom,  en mijn rust kan vinden.
Het is heerlijk om tijdens de zomer bij haar te zitten en weg te dromen en te kletsen. Al kletst ze natuurlijk niet terug, ik weet dat ze me hoort.
En hoe raar het ook klinkt maar als ik er in de ochtend kom, en ik ben helemaal alleen op het kerkhof dan ben ik gelukkig,  heerlijk!! alleen met mijn meisje met alleen het geluid van de vogels op de achtergrond. Zo fijn.
Je kan het bijna een geluks momentje noemen

Tijdens de zwangerschap hebben we al heel wat gedroomd over hoe het zou zijn,  maar deze situatie is nooit voorbij gekomen …
De dromen zijn danwel verloren maar niet vergeten. Ik denk er graag aan met een glimlach rond mijn mond.

Hoe zou het zijn…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s