bijna 5

Dat het oppakken van het leven na het verliezen van je kindje niet altijd makkelijk is, hoef ik denk ik niet uit te leggen

Het is een gecompliceerd proces waar je door moet,  stap voor stap.  Van overleven naar leven en van intense pijn naar acceptatie.  Fases door..  

Als je rouwt leef je eigenlijk  2 levens,  in de een zeg je dat het goed met je gaat en in de ander schreeuwt je hart het uit van verdriet. 

Dat je soms weer kan lachen of intens kan genieten van de kleine dingen  kan je je niet indenken op het moment je zoiets mee maakt.
En toch gebeurt het.. 
Bij de een al vrij snel misschien, terwijl een ander daar veel langer tijd voor nodig heeft. 

Ik kon mij dat ook niet voorstellen. Er is destijds  bij mij de gedachte geweest de auto tegen de boom te parkeren, als Rowan niet ook met ons mee zou kunnen naar huis.
Toch , nu bijna 5 jaar later kan ik zeggen dat de scherpe randjes er af zijn. Ik kan weer genieten. Ik kan weer oprecht lachen. Dat wil niet zeggen dat ik niet meer verdrietig ben. Het kan me soms nog steeds als een donderwolk overvallen. Soms door een liedje , door een  soortgelijke gebeurtenis, of gewoon door hoe dom het ook klinkt het schoolreisje van mn zoon..  Maar toch hebben de “wat als”  en de “waarom”vraag plaats gemaakt voor acceptatie en zijn ze meer naar de achtergrond verdwenen. 

We gaan de donkere dagen weer in, richting Kerst. Voor velen iets om naar uit te kijken, voor ons niet de meest makkelijke periode. Alles komt nog even in flitsen terug . De dagen lijken voorbij te kruipen richting de 26e en 29e december. Maar het wordt minder heftig.  

Er zijn nu bijna 5jaren voorbij ruim 1800 dagen, En er is geen dag geweest dat ik niet aan haar heb gedacht. Dat ik niet even naar haar foto heb gekeken. 

Maar toch kijk ik nu anders naar haar foto dan destijds. Waar ik eerst alleen maar verdriet voelde en een stekende pijn is het nu trots. Trots op hoe ze heeft gevochten. Gevochten voor haar leven terwijl het een oneerlijke, niet te winnen gevecht was.  Ze wilde graag maar kon niet. 

Dat is wel mooi mijn meisje .. daar..  die knappe dame daarboven. Dat sterke meisje die me heeft laten zien dat ze wilde gaan voor een leven bij ons maar de kans niet kreeg van haar te beschadigde lichaam.  Haar hersenen die te lang zonder zuurstof hebben gezeten. 

Ja trots,  dat ben ik zeker.  Mijn popje die bijna haar 5e verjaardag mag vieren daar boven 

Ondanks dat ik Annelin ontzettend mis kan ik wel zeggen dat ik gelukkig ben nu, of laat ik zeggen dat het goed met me gaat.  Geluk is relatief.  Wat is geluk?  Ik had haar er zo graag bij gehad. En toch heeft het mij ook waardevolle, mooie dingen gebracht. Bijzondere vriendschappen maar bovenal.. Vince en Mees want eerlijk is eerlijk :

Als Annelin wel geleefd had, was Vince er dan wel geweest.. Of Mees.. Waarschijnlijk niet. 

 

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

2 thoughts on “bijna 5”

    1. Mooi beschreven, als altijd. Ik ben wel heel blij voor jullie dat de scherpe kantjes wat van het verdriet af gaan en dat je een keerzijde ziet. Dat maakt het leven toch draaglijker, vrolijker. Natuurlijk vergeet je Annelin nooit. Fijn dat je trots op haar bent – lijkt me ook heel terecht ❤

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s