Goodbye’s are not the end…

“He Lin, Nee de uitslag was niet goed. Afgelopen vrijdag te horen gekregen dat ik nog maar een klein poosje te leven heb…”

Wat daarna geschreven is, lees ik wel maar dringt al niet meer door.
Tranen volgen zich in razend tempo op. Een brok in mijn keel.

Al langere tijd ging het niet goed met haar, maar continue kwam ze er boven op. Zo sterk als ze is.
Dit keer kwam ze er niet meer boven op. De artsen kunnen niks meer voor haar doen.
De ziekte heeft gewonnen van deze altijd sterke vrouw. Een vrouw die in de bloei van haar leven staat met 2 prachtige kinderen! De jongste slechts een half jaar oud. De oudste pas 4.

Het moet meer dan verschrikkelijk voor haar zijn, te weten dat je kinderen opgroeien zonder moeder. De kleinste, zal zich mama niet kunnen herinneren.
Meer dan verschrikkelijk moet het zijn voor haar gezin , je vrouw en moeder te zien af takelen om vervolgens afscheid van te moeten nemen. Ik kan en wil me niet voorstellen hoeveel pijn dat moet doen.
Regelmatig hebben we het gehad over de angst als er weer wat gevonden was, maar toch krabbelde ze er weer boven op. Tegenslag na tegenslag heeft ze moeten verwerken.
Nooit aan durven denken wat er gebeuren zou als ze er niet meer boven op zou krabbelen.

Als afsluiter stuur ik terug:
” Ik hoop dat je nog prachtige herinneringen mag maken met je gezin” 
Misschien wel het laatste bericht wat ik haar ooit ga sturen.

Bovenstaande heb ik geschreven op 9 februari j.l .

 

Helaas heeft ze in de vroege ochtend van 16maart afscheid genomen van het leven. Het was niet het laatste wat we geschreven hebben naar elkaar maar veel berichten zijn er ook niet meer bij gekomen.

Het contact was soms dagen appen, soms maanden niks. Maar dat was goed.

Een week later is de uitvaartdienst.
Ongemakkelijk schud ik de familie de hand, de familie die verscheurd is van verdriet. Een veel te jonge dochter, moeder, zus, schoonzus moet wegbrengen naar haar laatste rustplaats.
De kleine grote man van pas 4 jaar .. dansend en lachend in de zaal. totaal geen besef van wat er zich afspeelt. Wat het ergens ook mooi maakt. Fijn dat hij (nu) nog zo’n grote glimlach op zijn gezicht heeft.
Met de muziek van Diggy Dex – ode aan het leven,  kijken we naar een prachtige fotosessie van haar leven. Onbegrijpelijk. Niet voor te stellen dat ik haar niet meer zal zien in het dorp of even samen een ijsje eten in de kinderboerderij.

Bedankt Lieve Femke voor je oprechtheid, je altijd nuchtere instelling, je humor en wat al niet meer.
Bedankt dat ik de afgelopen 5 jaren een onderdeel heb mogen zijn van je leven.
Goodbye’s are not the end.

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s