samen zijn

Een beetje doelloos struin ik door het huis.
Ik besluit boven de boel maar eens op te ruimen en af te stoffen.

In mijn ooghoeken zie ik jou spulletjes. Alles nog steeds in een witte bak, wat het niet verdiend. Het verdiend op een mooi plekje te staan maar ik heb nog steeds de energie niet om het definitief in een mooie koffer of kistje te doen. Zodra ik dat doe voelt het voor mij als definitief afscheid nemen en daar ben ik nog niet klaar voor.
Ik pak een houten doosje met de gips afdrukjes van je voetjes. De afdrukjes die we hebben laten stralen in je “steen”  Prachtige kleine teentjes , perfect, zo af.
Daarna lees ik de kaartjes allemaal door. Velen glijden door mijn handen zonder dat ik er iets bij voel. Tot dat ene kaartje van een vriendin. Het kaartje was niet voor ons maar voor jou. Een kaartje speciaal voor jou. Mijn hart breekt en ik kan niet meer stoppen met huilen.
De linten van de grafstukken waren in mijn herinnering netjes opgerold maar het zit nu als een spaghetti door elkaar. Ik probeer alles weer recht te krijgen maar het lukt niet. Ik word er een beetje boos van, boos op mezelf. Waarom heb ik dat zo slordig achter gelaten de laatste keer.
Ik besluit de gekreukelde linten als metafoor te zien als mijn hart, mijn hart, gevuld met liefde maar ook verkreukeld van verdriet.

Dan open ik het ziekenhuis tasje. Met daarin alles wat je aangehad hebt, of mee in aanraking bent geweest. Even wil ik je gewoon weer ruiken , bij je zijn. Terug naar het moment van toen, en open je bodypack. Die overigens vol zit met opgedroogd bloed, maar het kan me niet schelen. Het is van jou.
Jij hebt dit 3 dagen lang om je lijfje gehad. Helaas zit jou geur en niet meer aan.. De geur van alcohol en medicijnen is niet meer. Het ruikt nu nergens meer naar. Maar fijn dat ik “je” even weer mocht vasthouden.
Vervolgens lees ik je dagboekje door waar de meest prachtige woorden van de verpleging in staan maar ook moeilijke en confronterende woorden
Bij de tekst “dat zal betekenen dat jij zal gaan overlijden”  en “geen kans op een gelukkig leven” voel ik de pijn dubbel en dwars terug komen. Ik lig weer in het ziekenhuis bed met Arno naast me omringd door een team artsen, die ons het slechte nieuws kwamen brengen.
Ik voel de arm van die lieve Jefke en Inge weer om mijn schouders. Ik zie de pijn en verdriet ook terug in hun ogen. Ze hebben alles voor je gedaan, kleine engel. Alles wat ze maar konden. Ze hebben je van begin tot eind verzorgd, terug gekomen van vrije dagen om samen met ons het moment van afscheid nemen van jou leven te dragen.
Onophoudelijk stromen de tranen over de wangen

IMG_20160219_111513295IMG_20160219_111914759

Als laatste lees ik je medisch dossier door. Wat is er toch veel met je gebeurd in slechts 3 dagen. Wat heb je veel onderzoeken moeten doorstaan. Veel van de onderzoeken heb ik niet opgeslagen. Het enige wat ik me kan herinneren van de 3 dagen zijn , het installeren op de NICU en het afscheid nemen op de NICU.. Helaas weet ik van de overige dagen weinig. Fijn om nu terug te kunnen lezen wat me destijds wel verteld is maar ik niet kan herinneren.
Soms vind ik het fijn om terug te gaan naar deze momenten. Dan heb ik het gevoel dat ik even weer dicht bij je ben. Dat we samen zijn.

Het afstoffen, laat ik voor wat het is. Dat komt een andere keer wel.

 

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s