Mijn gezin,

Eindelijk is daar de dag,
9 november zullen wij onze 3e zoon ontmoeten.
Het was de weken voorafgaand aan deze datum nog even de vraag of het niet eerder gehaald ging worden,  aangezien het vruchtwater en placenta niet meer waren zoals het hoorde en het kindje bleef achter in z’n groei.
Toch na vele extra controles kon hij blijven “zitten ” tot 39weken.

9november. 11.45 werden we verwacht op de kraamafdeling .
13.40 stond ik op de o.k lijst.
Voor ik goed en wel geïnstalleerd ben op mijn kamer heb ik al een infuus in mijn arm, en is mijn buik weer voorzien van ctg banden.
Er komt een vragenvuur op me af ter voorbereiding op de keizersnee en eigenlijk nog voordat ik besef wat er gebeurt hijs ik me al in het operatie jasje en word ik naar de o.k gereden.

Daar lig ik op de vercouver kamer te midden van mensen die net uit een operatie komen,  te wachten op mijn beurt. Lang kan het niet meer duren.
Iets na 14u mag ik.
Met Arno bij me vind ik mezelf nog redelijk relaxed.

Waar ik het meest tegen op zag was de ruggenprik,  terwijl dit in vergelijking met de keizersnee peanuts was.
De keizersnee ging niet zoals het behoorde te gaan maar daar ga ik verder maar niet op door.
Er gaat immers elke keer wel iets mis in een zwangerschap bij mij dus het zou wel bijzonder zijn als het deze keer wel heel goed gegaan was.

14.40 is daar onze kleinste man. Mees.
Vanaf minuut 1 huilt hij de longen uit z’n lijf. Heerlijk!  Een heel klein mannetje van 2860 gram,  maar 47cm lang.
Wat een verschil met onze beer van vorig jaar!
Overladen met liefde van Arno en mij blijft hij op mijn borst totdat ik weer terug kan naar de vercouver kamer.
Hier blijf ik een half uur,  waarom weet ik niet goed maar dat zijn de regels.

Terug op mijn kamer word de familie op de hoogte gebracht en komen rowan en vince hun kleine broertje bewonderen. Wat een heerlijk moment!  Ongelooflijk hoe ze gelijk hun broertje met zoveel onvoorwaardelijke liefde begroeten

Maar dan gaat iedereen weer weg en begint mijn nachtmerrie,  compleet afhankelijk van de hulp,  nog niet kunnen zorgen voor Mees en zonder mijn lieve kinderen en Arno moet ik 2 nachten blijven. Iets waar ik ontzettend tegen op zag. Ik vind t vreselijk en op dag 2 huil ik alle tranen uit mijn ogen. Stoppen kan ik niet. De bekende kraamtranen maar ook het gemis van mijn gezin.
Alles op alles zettend zorg ik er voor dat ik deze dag weer kan lopen,  zelf kan douchen en zoveel mogelijk zelf de verzorging van Mees kan doen.
De paracetamol en diclofinac die ik vorig jaar weigerde, neem ik nu gretig.
Ik zal er voor zorgen dat ik geen extra nacht hoef te blijven.

Als dinsdag avond mij verteld word dat ik zeker de volgende dag naar huis mag begin ik weer te huilen, nu van geluk.

Op woensdag ochtend 11 november 11u lopen we met zijn allen het ziekenhuis uit . Als nieuw gezin een nieuwe fase tegemoet.

5 jaar geleden kon ik niet bedenken dat ik 4 kinderen in 4 jaar zou mogen krijgen maar nu kan ik niet meer zonder ze
Met Annelin in het hart,
Rowan, Vince en Mees bij me ben ik helemaal klaar voor deze nieuwe fase en ben ik een gelukkige trotse mama!.

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

One thought on “Mijn gezin,”

  1. Wat weer een spanning, Linda! Fijn dat het ‘goed’ is gegaan en dat Mees gezond ter wereld is gekomen.
    Neem je tijd om echt te herstellen; jullie hebben veel meegemaakt en dat zal ook tijd vragen. Maar bovenal: geniet van je mannen! xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s