Lief klein mannetje

Daar lig je dan,  op het grote kille ziekenhuis bed, met een schilderij van een giraffe aan de muur,  bij te komen van hetgeen er een aantal uren ervoor met je gebeurt is.

Af en toe open je je ogen en kijk je even of wij er zijn, vraagt om iets drinken, spuugt het er weer uit en valt weer in een diepe rust.

Manneke manneke,  wat heb je ons laten schrikken. Even dachten we jou kwijt te raken,  je te verliezen.
Je kleine mooie lichaampje trilde, verkrampte zoals nooit te voren. Het gorgelende geluid wat uit jouw keel kwam leek te veel op gaspen,  het laatste geluidje wat uit je grote zus kwam.

De angst in je ogen zal ik nooit vergeten,  ondanks dat je niet weet wat er gebeurt is, ben ik er zeker van dat je je op dat moment heel verschrikkelijk hebt gevoeld.

Een klein kwartiertje later besloot je lichaam zich in een soort van comateuze toestand te brengen,  weg van de wereld met alleen een kloppend hartje wat ons een beetje hoop gaf.

Ik heb papa nog nooit zo bang gezien,  nog nooit zo zien huilen, smekend je vragen niet bij ons weg te gaan.
Tranen rolden over onze wangen

De ambulance was er snel,  gelukkig.
De ambulance waar je normaal het geluid van veraf herkent doet je nu niks,  je hoort het niet,  je bent er niet.

Had ik eerder kunnen herkennen dat het niet goed ging? Had ik de signalen zo gemist?
Je huilde bij het opstaan,  iets wat eigenlijk ongebruikelijk is voor je
Je keek me aan maar zag me niet
Je broertje deed je niks, waar je normaal direct op af duikt..

Ik dacht dat je “gewoon ” niet helemaal fit was door je verkoudheid.

Vanaf nu zal ik het opmerken,  ik weet het zeker.
Al hoop ik van harte dat het niet nog een keer zal gebeuren.
Gelukkig bleek het “slechts ” een epileptische aanval.

Nu anderhalve week later is het een beetje gezakt, de grootste angst weer weggeëbd, 
Maar lief klein mannetje,  wat een schrik was dat

weet dat we er altijd voor je zijn

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

3 gedachten over “Lief klein mannetje”

  1. Dit had je echt niet kunnen voorkomen, Linda …
    Het is vreselijk dat jullie dit mee moesten maken en ook dat je herinnerd werd aan Annelins laatste adem, dat moet afschuwelijk geweest zijn. Maar dit is toch anders, dit gebeurt soms bij kinderen (soms ook bij volwassenen).
    De enige ‘troost’ die ik kan meegeven is dat je nu voorbereid bent voor als het ooit weer gebeurt. En natuurlijk hoop ik voor jullie allemaal dat jullie daar nooit meer bang voor hoeven te zijn! x

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s