Wat als

22 december 2011,  na een week gestript te zijn is er besloten mij in te leiden en me te verlossen van een pittige zwangerschap met in mijn buik 2 kindjes die inmiddels erg weinig ruimte hebben.

Vooraf vraag ik nog:
Is meneer buurman er ook? 
Nee deze is vrij.

Dr buurman,  een gynaecoloog waar ik slechte ervaringen mee heb. Of ja laat ik maar gewoon zeggen, waar ik een gruwelijke hekel aan heb en ik denk,  hij ook aan mij

Opgelucht haal ik adem. Fijn..
Daar hoef ik me geen zorgen om te maken

De nacht ervoor slaap ik slecht. Puur uit spanning. Hoe zullen ze er uit zien?  Hoe groot zijn ze. Van alles spookt door mijn hoofd

’s ochtends om 08 .00u worden we verwacht op de kraamafdeling.
Daar melden we ons keurig netjes met 2maxi cosi’s,  tassen met kleren en alles wat je maar nodig bent voor een paar nachtjes ziekenhuis.

Op het grote bord zie ik dat de dienstdoende arts Dr buurman is..
Dr buurman!!? 
Dus toch..

Helaas was er iemand ziek geworden en was hij deze dag de invaller
De moed zakt me in de schoenen

Ik meld me en word naar de kamer gebracht.
Daar word mijn buik voorzien van banden om de hartslagen te meten.
Daar lig ik, met mijn buik wat momenteel op een ontploft paasei lijkt met een mooie strik erom.

Na een klein half uurtje komt de arts,
Dr buurman…
Die vraagt zich hardop af wat ik kom doen. Waarop ik antwoord dat ik ingeleid word vandaag..
Nou dat zag hij toch anders.
Hij zag hier totaal geen reden toe. Het gaat goed met de kinderen dus waarom zou hij dat doen? Nou misschien vanuit menselijk aspect: ik ben op. Leeg.
38kg extra is best pittig. Kortom ik trek het niet zo goed meer. En daardoor is deze beslissing door mijn eigen gynaecoloog en verloskundige gemaakt.
Zijn antwoord hierop: ja, dat kan wel zo zijn maar dat ga ik niet doen.
Nadat ik mijn tranen niet meer onder controle heb vervolgt hij :
ik kan nu ook een keizersnede doen hoor..wat jij wil.
Ik hoor mezelf antwoorden: doe maar.

Hij verlaat de kamer en laat ons vol ongeloof achter
Ik barst in tranen uit… Alles wat ik bedacht had valt in duigen.
Na een klein kwartiertje komt hij terug.
Ik krijg een soort wind van voren ;
Ik ben immers een zwangere vrouw, die graag klagen aan het einde van een zwangerschap,  het is niet bijzonder dat er 2 kinderen in mij groeien.. En ja elke zwangere vrouw heeft het zwaar op het eind.
Met andere woorden: trek je jas maar weer aan,  pak de maxi cosi’s en wacht maar gewoon af..

Verbijsterd,  verloren,  uit het veld geslagen.. Zo voel ik me op dat moment

Gelukkig is Arno de meest nuchtere van ons en eist direct een gesprek met onze eigen gynaecoloog…
Ook deze snapt niks van het hele gebeuren.
Maar ja. Toch gaan we later de ochtend weer terug naar huis
Om vervolgens met kerst wél ingeleid te worden. Waar helaas een verschrikkelijk einde kwam aan wat een mooie kerst leek te worden

Wat als Dr buurman er niet was die dag, wat als hij toch die keizersnede had gedaan..had Annelin dan wél geleefd? was ze dan bij ons geweest?  Hadden we haar dan kunnen zien opgroeien?

Wat als..wat als…
Vragen waar ik nooit antwoord op zal krijgen maar altijd zal rondspoken in mijn hoofd

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

One thought on “Wat als”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s