Maart 31

Laat in de avond op de laatste dag van februari sla ik de kalender om, maart.
Direct valt mijn oog op 31 maart
Peter
Of peter* staat er om precies te zijn.
Ik zucht,  ik slik en ga verder.

Peter,  een mooie jongen die in de bloei van zijn leven afscheid moest nemen van het leven,  totaal onverwacht.
Tijdens het rijden van zijn motor,  op de eerste zonnige dag van het jaar.
Ik zal nooit vergeten dat ik het hoorde. 1 april
Geloven kon ik het niet want ik had hem immers een paar dagen ervoor nog gesproken en we gingen wat drinken binnenkort.
Nadat ik de advertenties in de krant las, kwamen de tranen pas. Ja het was echt. Definitief.

Peter leerde ik kennen op het zwembad in het dorp waar ik opgegroeid ben.
Zijn ouders waren vaste gasten op 1 van de campings in het dorp.
De club zat op het zwembad altijd steevast bij elkaar en om eerlijk te zijn maakte dat altijd een diepe indruk op mij. Een grote groep jongeren variërend in leeftijd die de zonneweide voor mijn gevoel domineerden.
ik kan nu wel zeggen dat ik er een beetje bang voor was als klein jong meisje.

Ik denk dat ik een jaar of 13 was dat peter zich voorstelde aan mij met de meest afgezaagde woorden ooit:
Hoi ik ben peter,  hoe heet ben jij?
Om vervolgens een spelletje te doen wie het langst in de ogen van de ander kon kijken zonder te knipperen.
Ik denk niet dat ik gewonnen had maar het maakt niet uit,
Ik was verliefd,  voor zover dat iets betekent op die leeftijd.

In de jaren die volgden bleven we contact houden,  dat kon variëren van meerdere keren per dag tot eens per half jaar.
Telkens spraken we af wat te gaan drinken maar verder dan een drankje in de discotheek kwam het nooit.

Ik verhuisde naar Arnhem, hij woonde in Renkum.
Er waren dagen dat hij op mijn werk verscheen of bij mij thuis aan de deur
Wat een ruzie’s heb ik gehad met mijn toenmalige vriend.
Hij kon onze vriendschap maar slecht accepteren.
Ik weet niet of het vriendschap was maar een andere omschrijving kan ik er nu niet voor vinden. Er was iets.
Ook zijn vriendin was allesbehalve blij met ons contact.

Ik denk dat ik hem een jaar niet gesproken had dat hij mij belde,
Hij was verhuisd!  Dat was toevallig,  ik ook!  En weer woonden we maar een paar kilometer bij elkaar vandaan.
Dat was reden voor een borreltje,  en nu echt!

Dat was helaas de laatste keer dat ik hem gesproken heb,  zijn telefoonnummer staat nog in mijn telefoon..

Nu, een aantal jaren verder denk ik nog regelmatig aan hem, met een grote glimlach . Zijn flauwe opmerkingen,  rare grappen en eeuwige geouwehoer met zijn bijbehorende pret ogen.
ik mis hem.
Wat was ik dol op die jongen,  gewoon om wie en hoe hij was.

Peter, ik zal je nooit vergeten! 
Rust zacht. Dikke kus voor jou!

Bij het schrijven van deze blog, hoor ik op de achtergrond Marco borsato met waarom nou jij…
Ik weet het zeker, hij is er!

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s