Verder gaan

Laat ik vooraf zeggen,  dat het is zoals ik het ervaar. Het is voor iedereen anders.

Het eerste jaar is het moeilijkst zegt men,
Wennen aan gemis, wennen aan het idee dat ze nooit thuis zal komen.
Beseffen dat ze nooit met haar broertje naar school zal wandelen terwijl ik achter het keuken raam trots hen uit sta te zwaaien.

Het eerste jaar gaat op de automatische piloot,  je gaat door. Je huis,  je werk,  en de rest van het gezin..alles gaat door. Zonder je er erg in hebt
Natuurlijk sta je stil bij hetgeen er gebeurt is maar er veel over na denken wil je niet,  of nog niet. Nee laat ik het anders zeggen ,  ik wilde dat niet

De pijn. De woede de angst, het was nog te vers.

Daarna komt het stukje verwerken.. Als je er zelf nog lang niet klaar voor bent verwacht menigeen rondom je dat je het al gedaan hebt.
Helaas bestaat er geen boek voor hoe je om moet gaan met het verliezen van je eigen kind. Er is geen handleiding

In het begin praat men er nog over maar als je er zelf na een tijdje over begint dan zie je de blik in de ogen: heb je het nu nog niet verwerkt? Men mijd het onderwerp en begint over iets anders.
Nou ik heb nieuws, je verwerkt het nooit.
Er zal altijd een lege stoel teveel zijn, er zal altijd een pijn in je hart zijn.

Je leert er wel mee omgaan. Dat wel.
En helaas leer je ook bij wie je er wel,  en bij wie je er niet over kan praten.
Het heeft me vriendschappen gekost maar ook zeker vriendschappen opgeleverd.

Het eerste jaar heb ik juist als makkelijkste jaar ervaren,  je mag er nog over praten,  men denkt nog aan je, men gaat ook nog weleens naar het grafje.
De jaren die volgen ben je alleen met je verdriet. Daar sta je dan als in een doolhof, zoekende naar een uitweg.
Zoekende naar iemand die alsjeblieft naar je wil luisteren.

Daar in die jaren krijg je de spreekwoordelijke klap, want ook al denk je dat je het al gehad hebt.
Hij komt,  en harder dan je had kunnen verwachten
Er word niet veel meer gebeld op “de dag”, de brievenbus blijft leeg, en het enige kaarsje dat brand is het kaarsje jij zelf hebt aangestoken

Alleen de echt belangrijke mensen blijven,  ze helpen je deze dag door te komen.
Gelukkig heb ik mensen om me heen. die er zijn voor mij als ik ze nodig ben.. Waar ik me niet hoef te schamen voor mijn tranen,  waar ik mezelf kan zijn en mag praten,  zoveel ik wil
Die ook het grafje onderhouden als wij er een aantal dagen niet geweest zijn

Waar ik mag zijn wie ik ben,  samen met de pijn

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

Een gedachte over “Verder gaan”

  1. Ik denk dat de pijn en het verlies voor altijd deel van je zal zijn …
    Mensen willen graag een termijn aan iets hangen zodat ze er zelf beter mee om kunnen gaan, maar er is geen termijn. Jullie dochter blijft voor altijd bij je, zij heeft bestaan en blijft voor jullie levend. Dat anderen dat wellicht niet begrijpen, is hun eigen onmacht.
    Blijf trouw aan jezelf en aan je eigen emoties.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s