Helaas niet bij elkaar..

Helaas niet bij elkaar maar wel voor altijd samen.. 

Een zin die binnen ons gezin vaker word gezegd dan we ooit hadden kunnen vermoeden.
29 december 2011 , een zware zwarte dag voor ons als nieuw gezinnetje.
De dag dat wij afscheid namen van ons kleine meisje, onze prinses.
De oudste van onze inmiddels 3 kinderen , onze dochter.

Drie dagen ervoor , laat in de avond ben ik bevallen van een prachtige tweeling.
Maar helaas ging er tijdens de laatste zware minuten van het bevallen iets hopeloos mis.
De tweeling kreeg een zuurstofgebrek.. Hoe dat kon? Geen idee.. De artsen spreken van (hoe hard het ook klinkt) Domme pech.. Ik denk daar anders over maar dat terzijde.
Het zuurstofgebrek had bij Annelin ontzettend veel schade aangericht in haar kleine mooie lichaampje.
Een kans op leven was er nagenoeg niet.

Terug naar 29 december, de dag dat wij het moeilijkste hebben gedaan in ons leven. Afscheid nemen van het leven van je eigen vlees en bloed , je kind..
Je kind waar je al 9 maanden over aan het fantaseren was, waarvan alle kleertjes al 2 maanden klaar in de kast lagen, het bedje klaarstond en oh zo welkom was.
Helaas , is ze nooit thuis geweest. En heeft ze nooit in haar eigen bedje kunnen slapen.

Nadat eerst Rowan “afscheid’ mocht nemen, was het onze beurt.

Zonder slangetjes, zonder zuurstofpomp, zonder bodypack..
Gewoon in een omslagdoek, net zoals elke andere ‘gewone” baby.
verstrengeld in onze armen , omringd door liefde.
Het was de eerste keer dat wij Annelin “normaal” in onze armen konden houden. En helaas was het ook de laatste keer
Nooit zal ik vergeten hoe ik haar zachte haartjes kustte ,haar rode wangetjes aaide en haar elke minuut vertelde hoe mooi ze is en hoeveel ik van haar hou.
85 lange maar mooie minuten heeft ze volgehouden totdat ze haar laatste adem uitblies. Een moment waarvan ik nog steeds een steek in mijn hart krijg. Een moment dat de aarde onder je voeten wegschuift. Een moment waar ik de woorden niet voor kan vinden om uit te leggen wat er dan met je gebeurd.
Toch zijn het ook de mooiste kostbare minuten geweest, ik had het niet anders kunnen doen. Ik had het niet anders willen doen. Ik hoop dat ze de liefde heeft gevoeld die we voor haar hebben.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk, haar naam niet noem of even naar boven kijk en wegdroom over hoe ze er uit zou zien, wat zou de kleur zijn van haar oogjes.. zou je vlechtjes hebben in haar mooie blonde haren?

Zou ze ons ook kunnen zien? Ja ik denk het wel..
Ik ben er van overtuigd dat ze bij ons is…Niet alleen in ons hart.

Ik ben haar dankbaar voor alle mooie momenten waarop ik haar leven heb mogen voelen in mijn buik.

Advertenties

Gepubliceerd door

linnie03

Ik ben Linda Moeder van 3 prachtige kinderen.

2 thoughts on “Helaas niet bij elkaar..”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s