NICU vs ANITA

Beste Anita Witzier

Met gemengde gevoelens kijk ik je programma terug , ik ben een beetje verward eigenlijk
“Anita wordt opgenomen”
Deze aflevering staat de NICU centraal. Een afdeling voor (extreem) premature kinderen, voor baby’s die ziek worden geboren of een slechte start hebben.
Je woordkeuzes , je vragen aan de ouders ..  Ouders die leven tussen hoop en vrees . Ouders die alleen de positieve dingen zouden moeten horen omdat ze die hoop zo nodig zijn om te overleven. Om zich er door te trekken.
Je noemt een premature baby schokkend om te zien. Ik hoop dat de ouders van deze baby niet gekeken hebben gisteren. Schokkend vond ik je vragen. Hoe kan je aan de ouders van een premature tweeling vragen of ze de goede keuze hebben gemaakt door te kiezen voor behandeling. ongeacht de uitkomst.
Anita, ik ben blij dat je destijds niet aan mijn bed hebt gestaan..

Moet je je willen afvragen wat de kosten zijn , Moet je willen weten wat een kind kost per dag? heeft niet elk kind recht op zorg in welke vorm dan ook? Ik begrijp dat je een programma maakt, en dat je sommige dingen moet benoemen,  maar is het dan juist niet beter te laten zien waarom de zorg juist geld nodig heeft? Misschien bekijk ik het eenzijdig hoor dat kan natuurlijk.

Ik had graag mijn dochter bij me gehad, ook al had ik haar de rest van mijn leven moeten dragen. Maar mijn dochter had geen kans op een menswaardig leven. En ik weet zeker dat er geen arts is geweest die aan mijn bed heeft gezeten, ons te moeten mee delen dat we een keuze hadden die geen keuze was, ons dit vertelde vanuit financieel aspect. Deze artsen hebben alles gedaan voor ons kleine meisje wat ze maar konden vanuit hun hart. Met liefde. Met passie en toewijding. Alsof het hun eigen dochter was waar ze voor zorgden. Deze artsen hebben van begin tot eind meer voor ons gedaan dan alleen zorgen voor onze kinderen, Ze zorgden ook voor ons, ze zorgden ervoor dat mijn kleine meisje een waardig sterfbed kreeg. Bij ons in de armen.
Ze zorgden ervoor dat onze man die ook ziek was,  “gezond”en sterk 2 weken later de NICU kon verlaten.

Nooit zal ik vergeten dat de neonatoloog om 14.25u op 29 december 2011 vertelde dat het hartje dan echt gestopt was.
De warmte, de oprechte tranen bij de artsen, de arm om me heen.. ik ben dankbaar dat deze mensen bestaan. Ik ben dankbaar dat ze werken met hun hart. En niet denken aan het financiële plaatje.

Onzichtbaar aanwezig.

 “Geen kind is zo aanwezig als een kind wat wordt gemist”

Soms voelt het alsof ik in 2 werelden leef.  Werelden die niet aansluiten aan elkaar. Bizar hoe dat gaat.  Van intens verdriet naar puur geluk.  Foto’s van de jongens die overgaan in foto’s van Annelin.    

Rouwen doe ik nog steeds.  Elke dag.  Geen idee wanneer dat voorbij is. En misschien wil ik ook wel niet dat dat stopt.  Rouwen is meer dan alleen pijn.  Het kan soms ook erg fijn zijn.  Fijn om weer even terug te zijn in het moment van destijds.  Even weer samen zijn. Het verlangen is groot naar nog 1 kus, nog 1 knuffel..  Wetende dat het slechts een wens is die niet uit gaat komen.  

Maar elke dag die voorbij gaat is een dag dichterbij annelin.  

Ruim 38 weken in de buik en slechts 3 dagen buiten de buik is ze bij ons geweest toch heeft ze een onuitwisbare indruk achter gelaten.  Een vechter was ze.  Een mooi mooi meisje die klaar was voor het leven maar het niet mocht ondervinden. . Ze wordt gemist,  niet alleen door ons.  Ook door rowan,  ook door haar opa’s en oma’s,  haar oom en tante..  En door veel mensen met ons.  

Veel mensen zijn wel klaar met dat rouwen van mij,  dat weet ik  Maar inmiddels weet ik dat rouwen geen tijd kent.  Of je je vader,  moeder partner of kind verloren bent,  het doet goed hen te blijven benoemen omdat ze dan door leven.  Het is zo belangrijk de mensen waarvan je houdt te blijven benoemen,  zodat ze niet vergeten worden. 

Ik praat graag over annelin.  Ik vind het op de een of andere manier belangrijk dat ze genoemd blijft worden,  haar naam wordt uitgesproken.  Je mag me alles over haar vragen ondanks dat het verdrietig is zal ik met een glimlach antwoorden.  Een glimlach van trots.  Een glimlach van dankbaarheid dat ze onderdeel is van mijn leven..  Want trots..  Ja dat ben ik absoluut.  
Lieve mensen laten we alsjeblieft iedereen op zijn eigen manier rouwen,  geef daar geen tijd aan..  Het is moeilijker dan je denkt. 

Dag mooie prinses 

Daar sta ik in de stromende regen aan je graf,  mijn god meisje wat mis ik je toch.  Ik hoop zo dat er iemand is daarboven die voor je zorgt,  dat er kindjes zijn waar je mee kan spelen.  Dat er iemand je kan troosten als je even verdrietig bent.  

Ik gebruik een tas om op te zitten,  met de paraplu instabiel door de wind boven mijn hoofd kijk ik naar je glasplaat,  nog steeds ben ik blij dat we dit roze hart voor je hebben laten maken.  Nog steeds vind ik jouw plaatje de mooiste van allemaal. Met een mooie afdruk van je kleine teentjes.  10 perfecte teentjes die nooit een stapje hebben mogen doen,  nooit een schoentje aan gehad hebben. Maar die wel even heen en weer wiebelden toen je ons wilde laten weten dat je er was.  Wát een moment was dát!  

Ik lees inmiddels op de automatische piloot je  naam maar het doet me vandaag even niets.  Ik hoef je naam niet te zien op een glasplaat om te weten dat ik van je hou.  Om te realiseren dat je niet bij ons bent.  

Dat ik minder vaak bij je kom betekent niet dat ik minder van je hou.  Het betekent dat ik niet perse de drang meer heb de pijn steeds weer opnieuw te beleven omdat ik anders bang ben je te vergeten.  Inmiddels na bijna 5 jaar weet ik dat ik je nooit zal vergeten.  De ene dag met pijn de andere dag zonder pijn. Of eigenlijk zonder heftige pijn.  De pijn die plaats heeft gemaakt voor trots.  Want mijn prinses wat ben ik trots op jou 

Ik ben er van overtuigd dat je bij ons bent, overal waar we gaan.  Dat je groter groeit zonder dat we het merken.  Ook jij gewoon je ontwikkeling doormaakt net als je broer.  

Hoe graag ik zou willen dat je bij ons mocht opgroeien,  hoe graag ik nog 1 minuut met jou in mijn armen zou willen,  ik weet dat dat dat nooit meer gaat gebeuren.  Maar elke dag die voorbij gaat is een dag dichterbij jou.  Ooit zullen we samen zijn en mag ik je weer vasthouden.  Daar ben ik van overtuigd 

Lieve prinses,  nog een paar dagen dan wordt je 5, ik hoop dat er ook daarboven slingers en ballonnen voor je hangen over 3 weken,    Hier in ieder geval wel.. 

bijna 5

Dat het oppakken van het leven na het verliezen van je kindje niet altijd makkelijk is, hoef ik denk ik niet uit te leggen

Het is een gecompliceerd proces waar je door moet,  stap voor stap.  Van overleven naar leven en van intense pijn naar acceptatie.  Fases door..  

Als je rouwt leef je eigenlijk  2 levens,  in de een zeg je dat het goed met je gaat en in de ander schreeuwt je hart het uit van verdriet. 

Dat je soms weer kan lachen of intens kan genieten van de kleine dingen  kan je je niet indenken op het moment je zoiets mee maakt.
En toch gebeurt het.. 
Bij de een al vrij snel misschien, terwijl een ander daar veel langer tijd voor nodig heeft. 

Ik kon mij dat ook niet voorstellen. Er is destijds  bij mij de gedachte geweest de auto tegen de boom te parkeren, als Rowan niet ook met ons mee zou kunnen naar huis.
Toch , nu bijna 5 jaar later kan ik zeggen dat de scherpe randjes er af zijn. Ik kan weer genieten. Ik kan weer oprecht lachen. Dat wil niet zeggen dat ik niet meer verdrietig ben. Het kan me soms nog steeds als een donderwolk overvallen. Soms door een liedje , door een  soortgelijke gebeurtenis, of gewoon door hoe dom het ook klinkt het schoolreisje van mn zoon..  Maar toch hebben de “wat als”  en de “waarom”vraag plaats gemaakt voor acceptatie en zijn ze meer naar de achtergrond verdwenen. 

We gaan de donkere dagen weer in, richting Kerst. Voor velen iets om naar uit te kijken, voor ons niet de meest makkelijke periode. Alles komt nog even in flitsen terug . De dagen lijken voorbij te kruipen richting de 26e en 29e december. Maar het wordt minder heftig.  

Er zijn nu bijna 5jaren voorbij ruim 1800 dagen, En er is geen dag geweest dat ik niet aan haar heb gedacht. Dat ik niet even naar haar foto heb gekeken. 

Maar toch kijk ik nu anders naar haar foto dan destijds. Waar ik eerst alleen maar verdriet voelde en een stekende pijn is het nu trots. Trots op hoe ze heeft gevochten. Gevochten voor haar leven terwijl het een oneerlijke, niet te winnen gevecht was.  Ze wilde graag maar kon niet. 

Dat is wel mooi mijn meisje .. daar..  die knappe dame daarboven. Dat sterke meisje die me heeft laten zien dat ze wilde gaan voor een leven bij ons maar de kans niet kreeg van haar te beschadigde lichaam.  Haar hersenen die te lang zonder zuurstof hebben gezeten. 

Ja trots,  dat ben ik zeker.  Mijn popje die bijna haar 5e verjaardag mag vieren daar boven 

Ondanks dat ik Annelin ontzettend mis kan ik wel zeggen dat ik gelukkig ben nu, of laat ik zeggen dat het goed met me gaat.  Geluk is relatief.  Wat is geluk?  Ik had haar er zo graag bij gehad. En toch heeft het mij ook waardevolle, mooie dingen gebracht. Bijzondere vriendschappen maar bovenal.. Vince en Mees want eerlijk is eerlijk :

Als Annelin wel geleefd had, was Vince er dan wel geweest.. Of Mees.. Waarschijnlijk niet. 

 

Een paar woorden over hoe het had kunnen zijn

Annelin wat wil je drinken?

Mijn hart stopt , mijn adem stokt.. Nog nooit eerder heb ik een meisje gezien met dezelfde naam als ons prinsesje.. Nog nooit heb ik een moeder haar dochter Annelin horen roepen.

Ik zie een klein mooi meisje met een vrolijk gestippeld roze jurkje , ze hoort haar moeder wel, maar geeft geen antwoord.
Annelihin, wat wil je drinken vraagt mama! Geef nou even antwoord.
Verstijfd blijf ik kijken naar het meisje. De ouders praten tegen mij. Hun lippen bewegen maar ik hoor het helemaal niet.
Het gaat langs me heen.

Daar komt ze aan gehuppeld. Appelsap mama ik wil appelsap. Oh nee icetea! Met een rietje.

Wat een mooi meisje. En lief. En of dat nou echt zo is weet ik achteraf helemaal niet.In mijn ogen was ze perfect , misschien omdat ik even kon voorstellen hoe het geweest zou kunnen zijn. Zo had het moeten zijn bij ons. Ik had ook mijn dochter moeten roepen wat ze wil drinken.

 

Goodbye’s are not the end…

“He Lin, Nee de uitslag was niet goed. Afgelopen vrijdag te horen gekregen dat ik nog maar een klein poosje te leven heb…”

Wat daarna geschreven is, lees ik wel maar dringt al niet meer door.
Tranen volgen zich in razend tempo op. Een brok in mijn keel.

Al langere tijd ging het niet goed met haar, maar continue kwam ze er boven op. Zo sterk als ze is.
Dit keer kwam ze er niet meer boven op. De artsen kunnen niks meer voor haar doen.
De ziekte heeft gewonnen van deze altijd sterke vrouw. Een vrouw die in de bloei van haar leven staat met 2 prachtige kinderen! De jongste slechts een half jaar oud. De oudste pas 4.

Het moet meer dan verschrikkelijk voor haar zijn, te weten dat je kinderen opgroeien zonder moeder. De kleinste, zal zich mama niet kunnen herinneren.
Meer dan verschrikkelijk moet het zijn voor haar gezin , je vrouw en moeder te zien af takelen om vervolgens afscheid van te moeten nemen. Ik kan en wil me niet voorstellen hoeveel pijn dat moet doen.
Regelmatig hebben we het gehad over de angst als er weer wat gevonden was, maar toch krabbelde ze er weer boven op. Tegenslag na tegenslag heeft ze moeten verwerken.
Nooit aan durven denken wat er gebeuren zou als ze er niet meer boven op zou krabbelen.

Als afsluiter stuur ik terug:
” Ik hoop dat je nog prachtige herinneringen mag maken met je gezin” 
Misschien wel het laatste bericht wat ik haar ooit ga sturen.

Bovenstaande heb ik geschreven op 9 februari j.l .

 

Helaas heeft ze in de vroege ochtend van 16maart afscheid genomen van het leven. Het was niet het laatste wat we geschreven hebben naar elkaar maar veel berichten zijn er ook niet meer bij gekomen.

Het contact was soms dagen appen, soms maanden niks. Maar dat was goed.

Een week later is de uitvaartdienst.
Ongemakkelijk schud ik de familie de hand, de familie die verscheurd is van verdriet. Een veel te jonge dochter, moeder, zus, schoonzus moet wegbrengen naar haar laatste rustplaats.
De kleine grote man van pas 4 jaar .. dansend en lachend in de zaal. totaal geen besef van wat er zich afspeelt. Wat het ergens ook mooi maakt. Fijn dat hij (nu) nog zo’n grote glimlach op zijn gezicht heeft.
Met de muziek van Diggy Dex – ode aan het leven,  kijken we naar een prachtige fotosessie van haar leven. Onbegrijpelijk. Niet voor te stellen dat ik haar niet meer zal zien in het dorp of even samen een ijsje eten in de kinderboerderij.

Bedankt Lieve Femke voor je oprechtheid, je altijd nuchtere instelling, je humor en wat al niet meer.
Bedankt dat ik de afgelopen 5 jaren een onderdeel heb mogen zijn van je leven.
Goodbye’s are not the end.

Rust

Ik breng de kinderen naar de dagopvang en naar school, en heb een dag voor mezelf. Ik kan daar soms echt naar uitkijken. Voor mij begint op donderdag het weekend, hoe gek het ook klinkt.
Ik weet dat veel moeders dit raar vinden maar ik vind het belangrijk om ,hoe egoïstisch ook,ook aan mezelf te denken. En nee dat doet niks af aan mijn liefde voor de jongens. Ik ben heel blij als ik ze later de dag allemaal weer in mijn armen heb, en overladen word met kusjes
Maar ik ben meer dan alleen mama, ik ben ook mens.

Ik neem me voor rustig aan te doen vandaag en vooral niks moeten, maar in mijn ooghoeken zie ik alweer de was liggen.. ik weet dat de bedden van de jongens ook nodig aan verfrissing toe zijn, en oh ja de rits van Rowan zijn jas is stuk.. ook nog maar even een nieuwe voor halen. De vaatwasser zit nog vol, en zo onbewust ben ik toch alweer aan stofzuigen en schoonmaken en  is de helft van de dag voorbij voor ik me weer herinner dat ik rustig aan zou doen.

De meeste dagen heb ik een gevoel van onrust, van dingen moeten. Ik heb nou eenmaal een groot plichtsbesef en wil alles opgeruimd en netjes hebben en dan ook het liefst zelf doen.
Ik kan me slecht ontspannen. Mijn manier van ontspannen is met opgetrokken schouders, dubbelgevouwen in de stoel
Ik kan me dan ook niet herinneren of ik dat altijd al gehad heb of iets is van de laatste jaren.Op school zat ik ook nooit gewoon op de stoel, ik was altijd aan het wiebelen of zat in de kleermakerszit op de kruk.
We hebben de afgelopen jaren veel voor onze kiezen gekregen, wat hoogstwaarschijnlijk nog verwerkt moet worden wat de onrust misschien verklaart.
We hebben de nodige ellende wel gehad.
Gelukkig zijn we allebei van niet zeiken maar doorgaan. Maar onbewust zal de ellende van de voorgaande jaren onrust met zich mee brengen.
De enige plek waar ik echt oprecht kan ontspannen is bij Annelin.

Als ik echt even rust wil, ga ik naar het graf van onze kleine dame. Daar vind ik rust.
Heerlijk languit op het gras zitten, soms uren achtereen met het zonnetje die mijn rug en nek verwarmd, kijkend naar haar mooie monumentje en mijn hoofd leeg maken. Ondertussen klets ik wat tegen haar en kijk ik hoe de vogeltjes met wormpjes in hun bekjes terug vliegen naar hun nestje. Ik vraag me vaak af, of ze me kan horen of kan zien. Vast wel. dat moet haast wel.
Het meest fijne vind ik helemaal alleen op de begraafplaats te zijn.
Alleen met met mijn meisje. Geen nieuwsgierige blikken van andere mensen, geen plantsoendienst met grasmaaiers om me heen. Nee samen zijn met mijn meisje en af en toe het getjilp van een vogeltje. Heerlijk. Een echt geluksmomentje. Rust.
Vreemd eigenlijk dat dat de plek is waar ik mijn rust echt vind, waar ik kan ontspannen. Terwijl het een plek is met ontzettend veel pijn en verdriet.

Als ik bij Annelin ben, voel ik trots. Ik ben ongelooflijk op haar. Trots op mijn meisje die (in mijn ogen) de mooiste steen heeft van het hele straatje. Nee dat zeg ik verkeerd, de mooiste steen van iedereen.
Trots op hoe ze gevochten heeft voor haar te korte leven.

Een warm gevoel van liefde bekruipt mijn lichaam. De liefde die ik voor haar voel is niks minder als de liefde die ik voel voor de jongens. Ze is zo mooi. en wat had ik haar er graag bij gehad.
Maar laat ik het maar het lot noemen wat anders bepaalde.